Tarih öncesi çağların en sevimli ve kaosu seven sincabı Scrat, beş filmin ardından hâlâ aynı saplantısıyla karşımıza çıkıyor: o meşe palamudu. Ancak bu kez küçük kemiricinin maceraları dünyayı kasıp kavurmakla kalmıyor, kelimenin tam anlamıyla uzaya taşıyor. Serinin beşinci halkası olan bu film, franchise'ı alışılmadık biçimde evrenin derinliklerine sürüklüyor ve izleyiciyi hem tanıdık karakterlerin sıcaklığıyla hem de yepyeni bir tehdidin soğuk nefesiyle baş başa bırakıyor. Manny, Sid ve Diego üçlüsünün artık köklü bir geçmişi var. Bir mamut, bir tembel hayvan ve bir kılıç dişli kaplan olarak başladıkları yolculuk, aile, dostluk ve ait olma duygusu etrafında şekillendi. Bu filmde ise tehdit bambaşka bir boyut kazanıyor: Gökyüzünden yaklaşan bir göktaşı, prehistorik dünyanın nefes alan tüm sakinleri için kaçınılmaz bir son vaat ediyor. Dolayısıyla yolculuk bu kez yalnızca hayatta kalmak için değil, bir şekilde kaderi değiştirmek için. Filmin tonu, serinin önceki üyelerine kıyasla daha geniş ve daha çılgın bir çizgiye oturuyor. Dinozorlar, uzayın gizemi ve beklenmedik karakterler, zaten kalabalık olan kadroyu daha da renklendiriyor. Mike Thurmeier'ın yönetiminde görsel şölenler sunulmaya çalışılıyor; özellikle uzay sahneleri ve meteor yağmurları, küçük izleyicileri koltuklarına mıhlayabilecek türden. Yine de filmin en büyük kozu, her zaman olduğu gibi karakterler arasındaki dinamikler. Manny'nin aşırı koruyucu baba refleksleri, Sid'in saf ama içten iyimserliği ve Diego'nun sert kabuğunun altındaki sıcaklık, yıllar içinde tanıdık bir aile hissi yaratmış. Bu aşinalık, filmi sıradan bir animasyon olmaktan çıkarıp nostaljiyle harmanlıyor. Buz Devri serisinin uzun soluklu hayranları için keyifli bir veda olmaya çalışan bu yapım, çocuklara renkli bir macera sunarken yetişkinlere de birlikte geçirilen anların ne kadar kıymetli olduğunu hatırlatıyor. Gökyüzü karardığında bile birlikte gülebilmek, serinin en kalıcı mesajlarından biri olmaya devam ediyor.